„Żyjcie szczęśliwie” – pisze w liście adresowanym do dzieci główna bohaterka filmu „The Bridges of Madison County”. Co ma na myśli? To bardzo proste, między wierszami koduje przekaz, by korzystać z życia, spędzić go tak, aby można było czerpać z niego radość. Podczas naszej krótkiej wizyty tutaj warto postarać się, chociaż raz, by mieć poczucie, że istnieje się dla czegoś, być może nawet dla jednego momentu.Robert Kincaid - postać wykreowana przez Eastwooda mówi w pewnym momencie, że życie przez cały czas prowadziło go tutaj – do małej mieściny w Iwoa, gdzie żyje Francesca (Meryl Streep). Jest rozdarty pomiędzy dwoma uczuciami: szczęściem, że to właśnie ta osoba, której szukał całe życie, a strachem, że niedługo będzie musiał odjechać, zapomnieć o chwilach spędzonych w Madison County. W końcu, w barze, przy bluesowej muzyce, wyznaje, że nie wie, czy będzie w stanie przeżyć całe życie w cztery dni. Bo tylko tyle będzie w miasteczku.
Korzystając z tych zaledwie chwil bohaterowie przeżywają... ogromnie dużo przeróżnych emocji. Zaplatają pomiędzy sobą silną więź, która skazana jest na bolesne zerwanie. Rozmawiają o rzeczach, o których nigdy nie porozmawialiby z małżonkiem, dziećmi, ani z sąsiadami. Robią rzeczy, których nie mieli by okazji zrobić w „normalnym” życiu, poza Madison. Poznają siebie na głębokim, szczerym poziomie. Ich relacje odzwierciedla rzeczywistość Afryki, o której przy kolacji mówi Eastwood: „Nie ma osądów. Ani narzuconej moralności. Jest jak jest. Pięknie. Niepowtarzalne.”
Francesca, to nie pani Bovary, która, rozpalona, myśli: „Mam kochanka! Mam kochanka!”. To dojrzała, odpowiedzialna kobieta, której jednakże tęskno za niespełnionymi marzeniami z młodości. Któż nie marzy o wielkiej miłości? Kto oparłby się tak ogromnej pokusie podsuniętej przez los?
Bohaterka długo walczy ze sobą zanim otworzy się na związek z Robertem, próbuje się opierać, ale w końcu poddaje się, angażuje całą sobą, wciąż wiedząc jakie konsekwencje mogą mieć podjęte decyzje. W konfrontacji z codziennym życiem rodzinnym (spokojnym i bezkonflitkowym, ale...), możliwość przeżycia miłości o której marzyła od dziecka okazuje się wyjątkowo pociągająca.
Zmienia się – zaczyna od założenia kolczyków, przeszukuje suknie, ale nie znalazłszy odpowiedniej, sięga po oszczędności i jedzie do miasta po zakup nowej. Chodzi na spacery, pije brandy, towarzyszy Eastwoodowi podczas gdy ten robi zdjęcia mostów. On oczarowuje ją czułością, pewnością siebie i szczerością, ona urzeka go naturalnością, bogactwem maskowanego wcześniej wnętrza, nieśmiałością i uczciwością.Reżyser (Clint Eastwood) pokazuje jak rutynyzacja życia wpływa na stosunki międzyludzkie. Wyraźnie rysuje dwa światy: ten, dla którego poświęca się całe życie, zapominając o marzeniach oraz ten, który ciągle jest obecny, ukryty gdzieś głęboko w naszym wnętrzu. Francesca doskonale wie, że po przyjeździe męża nie będzie już romantycznych kolacji, nie będzie spokojnego tańczenia przy jazzowej muzyce, sączącej się z radia, nie będzie w końcu tej przyjemnej niepewności, dreszczu emocji, który towarzyszył każdemu spojrzeniu na Roberta. Będzie za to codzienne przygotowywanie śniadań, ignorancja dzieci i dobry, ale nie ten wymarzony – mąż. Jest w stanie przewidzieć każdy następny dzień jaki będzie spędzała z rodziną. Ale czuje też ogromną odpowiedzialność jaka na niej ciąży. Wie, że córka już niedługo będzie przeżywała rozterki miłosne i potrzebna jej będzie rozmowa z kobietą. Wie, że – jeżeli odejdzie – życie trzech związanych z nią ludzi, pęknie.
Między tymi wartościami Francesca musi dokonać wyboru. Będzie długo ze sobą walczyła i tak naprawdę chyba nie będzie przekonana jaka decyzja byłaby słuszna. Jednocześnie – poza dramatycznym wyborem – na przykładzie Francesci reżyser bardzo wymownie sugeruje, że należy „żyć szczęśliwie”, w zgodzie ze sobą, bez wstydu, bez obawy o reakcje innych na nasze zachowania. Historia Francesci i Roberta ma być bodźcem dla innych do refleksji nad własnymi związkami, relacjami z ludźmi. I nie bez powodu, w ostatnich scenach widz obserwuje, jak po przeczytaniu listu od matki, dzieci zmieniają swój stosunek do ukochanych osób.
Link na IMDB oraz źródło kadru
Filmweb - polski opis filmu oraz źródło plakatu
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz